Over Alpe d’HuZes

Alpe d’HuZes is een actie waarbij deelnemers, alleen of in een team, geld bijeen brengen waarmee zij een bijdrage leveren aan de strijd tegen kanker. Onder het motto ‘Opgeven is geen optie’ beklimmen zij op één dag de legendarische Alpe d’Huez tot maximaal zes keer. Alpe d’HuZes bevordert en ondersteunt (wetenschappelijk) onderzoek naar kanker in alle mogelijke vormen, zodat mensen Goed, Gelukkig en Gezond kunnen leven met kanker.

www.opgevenisgeenoptie.nl

Alpe d’HuZes vanuit het perspectief van een supporter

Het evenement Alpe d’Huzes is gegrondvest op verhalen. Soms hoor je ze, maar indringender is het als je ze ziet of voelt. Ik vind een plekje vlak voor de finish en zie de renners, hardlopers en wandelaars binnenkomen. De één richt zich op, kijkt en wijst naar boven en lacht triomfantelijk, de ander slaat zijn handen voor de ogen en huilt. Tweetallen komen strompelend, hand in hand en juichend over de finish. Groepjes wandelaars passeren de streep op het ritme van een onverstaanbaar lied. Armen omhelzen en neuzen verdwijnen in nekken.

Ik zal niet gauw aan stille tochten deelnemen die over mensen gaan die ik niet gekend heb. Wat mij betreft, deel je verdriet hooguit met je lieven, niet met vreemden. Ik zie Man over de top van de berg komen. Hij passeert de finish. Ik roep hem en hij steekt onbezonnen de weg over. Pas als ik zijn tranen in mijn nek voel, begrijp ik wat hier gebeurt. Extreme inspanning ontlaadt de emotie. Vanaf dat moment voel ik de verhalen van de mensen om mij heen. Ik ken ze niet, ik weet de namen niet, ken hun strijd niet, maar ik voel me emotioneel bij hen betrokken. De saamhorigheid viert hoogtij. Als de vrouw naast mij aan het dranghek moet huilen, leg ik een hand op haar schouder. Ik vraag niet waarom ze huilt, alleen of het gaat. “Ja hoor, het gaat zo wel weer.”
Ik ga terug naar mijn plek voor de dag, na de finish, bij de “eindopvang”. Daar zie ik de kracht van de wil. Daar zie ik hoe lichamen die niet meer willen, toch functioneren op de vleugels van de gedachten. Mijn neef belichaamt dat als geen ander.

Zijn verhaal ken ik en het brengt mij hier, naar de onverzettelijke bergen. Hij fietst, tussen twee chemo’s in, drie keer de Alpe d’Huez op. Negenendertig (3 keer 13) kilometer steil omhoog, één kilometer  voor elke chemokuur die zijn lichaam te verduren heeft gehad. Ik omhels hem na de derde beklimming en voel me overweldigd door de grootsheid van wat hij hier doet.

Ik verberg mijn tranen achter mijn zonnebril en deel ze met niemand.